Voor het eerst in vijftig jaar slaap ik in een auto. Geen vakantie, geen camper en geen comfortabele stationwagen. Gewoon mijn kleine stadsauto. Omdat ik ergens moet blijven slapen waar geen bed is. Vroeger had ik dit avontuurlijk gevonden. Dat vind ik nu ook, maar ik ga dit nog dagen voelen.
Een Turkse bruiloftstoet. Jongens en jonge mannen in gehuurde dure auto’s. Met veel kabaal door de wijk rijden, de patser uithangen met iets wat niet van henzelf is. Ik snap dat de jongens het leuk vinden maar voor een toeschouwer ziet het er treurig uit.
Ik ben ervan overtuigd dat mensen die de hele tijd praten tijdens het eten, hun eten niet echt proeven. En dat is zonde, vooral als je in een duur restaurant zit.
Er zouden restaurants moeten zijn met alleen eenpersoonstafels. Geen smalltalk, geen afleiding, alleen jij en je bord.
Dat is fine dining.
Mensen zeggen vaak ik heb mijn best gedaan. Maar hoe vaak doe je nou echt je best?
Je best doen zou betekenen dat je tot het uiterste gaat, fysiek of mentaal. Alles wat erin zit.
Als we dat echt zo vaak zouden doen als we zeggen, dan waren we allang opgebrand. Misschien bedoelen we dat we het “wel oké” hebben gedaan. Dat we er aandacht aan hebben besteed en dat het voldoende was.
“Ik heb redelijk mijn best gedaan” zou eerlijk zijn. En ongemakkelijk.
Right now there are more samaras on the streets of Amsterdam than there are stars in the observable universe.
Steeds meer mensen die in Amsterdam werken, wonen ver buiten de stad, lees ik vandaag in een krantenartikel. Dat komt volgens de krant door de mogelijkheid tot thuiswerken, de hoge huizenprijzen in Amsterdam en de goede OV-verbinding met andere regio’s.
Ik heb zelf ook het plan om naar de regio Arnhem/Nijmegen te verhuizen, ver van Amsterdam. Hopelijk kan ik met mijn werkgever afspraken maken over thuiswerken, zodat ik nog max twee dagen per week naar kantoor ga. Ik vind zelf de trein niet zo betrouwbaar, zeker in de winter, dus vijf dagen op en neer reizen zie ik niet zitten.
Ik ben een half jaar terug overgestapt van Spotify naar Apple Music. Om twee redenen, de geluidskwaliteit van Apple Music is beter en in Spotify zat ik in een bubbel. Elke door Spotify gemaakte playlist gaf steeds weer dezelfde nummers, zelfs al paste het nummer niet bij de playlist genre.
Apple Music kent me nog niet zo goed dus die geeft niet steeds weer dezelfde nummers die ik al eindeloos vaak heb gehoord. En dat is verfrissend. Maar nu ik het een aantal maanden gebruik merk ik dat ik ook weinig leuke nieuwe muziek ontdek. De aanbevelingen en playlists van Apple Music zijn nieuw, maar er zit weinig bij wat ik echt goed of leuk vind.
En nu begin ik dus weer terug te verlangen naar Spotify, want daar waren de recommendations veel beter. En ondanks dat ik daar veel te vaak dezelfde nummers te horen kreeg, ontdekte ik meer nieuwe muziek die het waard was om te bewaren of zelfs te faven.
Maar dan is er nog de geluidskwaliteit. Apple Music klinkt echt beter. Ook al luister ik vrijwel altijd met Bluetooth koptelefoon of AirPods en gebruik ik geen lossless, ik hoor duidelijk verschil. Ik weet niet of ik dat wil opgeven.
Dus wat vind ik belangrijker, nieuwe muziek ontdekken of mijn favorieten in uitstekende kwaliteit luisteren? Ik neig naar nieuw.
Na maanden eindelijk weer naar buiten om te fotograferen.
Licht bewolkte ochtend, mooi zacht licht voor macro. Ik had weinig tijd en heb weinig gevonden maar toch een verrassing: vergeet-mij-nietjes. Die had ik nog niet verwacht.
This tweet deserves the Pulitzer Prize
Dingen waar ik me aan erger op de weg, die eigenlijk niet echt ergerniswaardig zijn.
Die laatste twee zijn eigenlijk wel ergerniswaardig.
Automobilisten die hun knipperlicht aanzetten nadat ze van richting zijn veranderd zie je zo vaak, daar zit vast een interessante psycho-fysiologische oorzaak achter. Misschien kun je er zelfs iets over persoonlijkheid uit afleiden.
